Skip to main content

Posts

Showing posts from May, 2012

Time for Introspection

While growing up, I used to read in the newspapers about the extremist / terrorist activities in Punjab that left many people dead on a daily basis. As a child, I was relieved that nothing of that sort has happened in my state. I held the firm belief that the people of my state were far more educated and tolerant with each other. Now, as I look back, I understand how naive I was. Further more, I am saddened that my children will never feel even that (false) security... For a state that boasts of high literacy and full of sensible, knowledgeable people, the incidents of the past few years, especially in the political arena, should put us all to shame, to say the least. Years ago, Swami Vivekananda is said to have called Kerala a 'lunatic asylum'. I wonder what he would have called the state now. From a state that believed in brotherhood and freedom of speech, we have turned into lunatics who are ready to kill each other mercilessly for nothing and everything.  It

അമ്മ!

അമ്മ! ഇരുട്ടില്‍  മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന താരകമേ  നീ കാണുന്നുവോ എന്‍ പ്രിയ ജനനിയെ ?  നിന്നെ നോക്കി ഞാന്‍  പുഞ്ചിരിച്ചീടില്‍ ആ പുഞ്ചിരി അമ്മയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചീടുമോ? നിന്‍ ചെവിയിലോതി തരാം ഞാന്‍ പലതും  എന്നില്ലത്തു ചെന്നമ്മയെ ചൊല്ലി കേള്‍പ്പിക്കുമോ? ഒത്തിരി നാളുകളായി എന്നേയ്ക്കു, എന്നമ്മയെ  ഞാന്‍ കണ്ടത് ദിനങ്ങള്‍ക്കും മുന്‍പ്! സൌഖ്യമോടെയിരിക്കുന്നുവോ എന്‍ മാതാ, സ്നേഹത്തിന്നവതാരമാണെന്നമ്മയെന്നും; നീ കണ്ടിരിപ്പൂ ആ നിര്‍മ്മല സ്നേഹമയിയെ എന്നുടെ സ്നേഹമതേകൂ നീയമ്മയ്ക്ക്... അമ്മയാണെന്നുടെ ആദ്യ ഗുരു; അമ്മ- യാണെന്നുമെന്നുടെ ജീവന്നു തണല്‍ ! അമ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വഴികളെന്‍ ശരി,  അമ്മയോതി തന്ന നേരുകള്‍ വിലപ്പെട്ടവ... അറിവില്ലായ്മ തന്‍ പടുകുഴിയില്‍ വീണിടാതെ  കൈ പിടിച്ചു കേറ്റാന്‍ അമ്മ തന്‍ കരങ്ങള്‍  എന്നുമേ എന്നോടൊപ്പം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍  ചെളിക്കുഴിയിലാണ്ട് പോയേനെ എന്നോ ഞാന്‍... എന്നുമെന്നെ നയിച്ചിടുന്നതമ്മ തന്‍ സ്നേഹം  അമ്മയാം വിശ്വാസവും ആത്മ ധൈര്യവുമാം   തണല്‍ മരമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍  ആണ്ടു പോയേനെ അന്ധകാര ചുഴിയില്‍ ... താരമേ ഓതീടുക

Two Weddings and a Funeral

Sometimes life is so perplexing that it takes only a moment to alter its entire course... I found out that again the other day as it unfolded dramatic scenes... Scene 1: The first wedding - a traditional Namboothiri Wedding: There I was yesterday morning all decked up to attend a wedding of a relative. All were in a festive mood... The atmosphere was full of happiness and all around me people were exchanging pleasantries and were catching up with each other lives. I also got to meet a lot of long lost / forgotten acquaintances and made new friends as well. There is nothing more entertaining than chit chatting with near and dear ones on anything under the sun... Most of the time, the wedding ceremonies go on in their own pace, while all the invited guests are seen talking with each other. Numerous groups and sub-groups are formed (unintentionally, of course) and people enjoy the gossip session... Everywhere they are seen exchanging news with each other - some sitting in a circle,