Skip to main content

മഴക്കാലസ്മരണകള്‍ ....


ഇല്ലത്തെ പൂമുഖ പടിയിലിരുന്നാല്‍ കാണാമായിരുന്നു കനത്ത മഴയില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ വെള്ളപ്പാച്ചിലിന്റെ അത്ഭുത ദൃശ്യം! ഒരു കൊച്ചു നദിയായ് പടിയ്ക്കല്‍ നിന്നും കുത്തിയൊലിച്ചു മഴവെള്ളമൊഴുകി വരുന്നത് എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നു... ഒടുവില്‍ ആ വെള്ളം മുറ്റത്ത് നിറഞ്ഞൊരു കൊച്ചു തടാകമായി മാറുന്ന വേളയില്‍ എന്നിലെ കുട്ടി എത്രയോ വട്ടം ആ വെള്ളത്തില്‍ ചാടിക്കളിച്ചിരിയ്‌ക്കുന്നു! വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു, തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ കാലുകള്‍ പൂഴ്ത്തി, മണ്ണിന്റെ സ്പര്‍ശനമേറ്റ് നിര്‍വൃതി കൊണ്ട നിമിഷങ്ങള്‍ അനേകങ്ങളും അഭൂത പൂര്‍വ്വവുമായിരിന്നു. 


നാലുകെട്ടിന്‍ അകത്തളങ്ങളില്‍ നടുമുറ്റത്തു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ കിലുക്കം സംഗീത സാന്ദ്രമായിരുന്നു... ഓടില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ സ്പര്‍ശിച്ചു കുളിരണിഞ്ഞത്  എന്റെ ശരീരം മാത്രമായിരുന്നില്ല  , മനസ്സുമായിരുന്നു... 

രാവിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ ഒന്നുമറിയാതെ നിദ്രയിലമര്‍ന്നപ്പോഴും  മഴയുടെ നിസ്വനങ്ങള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും അകലെയായിരുന്നില്ല... ഉറക്കമുണര്‍ന്നു ഞാന്‍ ജാലകത്തിന്നരികെയിരുന്നു മഴയുടെ സംഗീതം ഏറെ ആസ്വദിയ്ക്കുമായിരുന്നു... ഇടിയും മിന്നലും മഴയും നിറഞ്ഞ  രാത്രിയുടെ ഭംഗി അനിര്‍വചനീയമാണ് ... നനുത്ത  കരങ്ങളാല്‍ മഴയെന്നെ കൈനീട്ടി തൊടുമ്പോള്‍ ഞാനും മഴയും ഒന്നായി മാറും...എന്റെ കണ്ണീരില്‍ കുതിര്‍ന്ന  കവിളുകള്‍ നനഞ്ഞ  കൈകളാല്‍ തുടച്ചു തരുമ്പോള്‍ മഴയ്ക്ക്‌ നേര്‍ത്ത  ചൂടായിരുന്നു...എന്‍റെ കൂടെ കരയാനും എന്റെയൊപ്പം ചിരിയ്ക്കാനും മഴ  എന്നും എത്തിയിരുന്നു... ചാറ്റല്‍ മഴയായും, പേമാരിയായും വേനല്‍ മഴയായും അവളെന്നരുകിലെത്തി, എന്റെ പ്രിയ  തോഴിയായ്  അവള്‍ മാറിയതെന്നാണെന്ന്  ഞാന്‍ പോലും അറിഞ്ഞില്ല!!!


രാത്രി പെയ്ത  മഴയുടെ ബാക്കിപത്രമായ്‌ ഒഴുകി വരുന്ന വെള്ളം എന്റെ മുറ്റത്തൂടെ ഒരു നീര്‍ ചാലായ് ഒഴുകിയണയുന്ന നേരത്തും കേള്‍ക്കാറുണ്ട് ഹൃദയഹാരിയായ ഒരു സംഗീതം! പുതു മഴ പെയ്യുന്ന വേളകളില്‍ മണ്ണില്‍ നിന്നുയരുന്ന ഗന്ധത്തോളം മാസ്മരികത യതൊന്നിനുമില്ലെന്നും എനിക്ക്  തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... 

വല്ലപ്പോഴും വന്നെത്തുന്ന അതിഥിയായി മഴ; എങ്കിലും  ദൂര ദേശത്തും അവള്‍ എന്നെ കൈവിട്ടില്ല... ഏകാന്തതയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ ഞാനുറങ്ങിയപ്പോള്‍  മഴയൊരു കൂട്ടായി അവിടെയും എന്നെ തേടി വന്നിരുന്നു... വരണ്ട മണ്ണിനെ എന്ന പോലെ എന്റെ മനസ്സിനെയും മഴ കുളിരണിയിച്ചു, പുതുജീവനേകി !


ഇന്നും ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഞാന്‍ മഴയും കാത്തിരിപ്പൂ ... എന്റെ ബാല്യത്തിലെ നാലുകെട്ടിനുള്ളില്‍ വിരുന്നു വന്ന മഴക്കുളിര്‍ എന്നില്ലെങ്കിലും ഇന്നും മഴയെന്റെ പ്രിയ തോഴി തന്നെ... പരിഭവം പറയാനും, കരയാനും, കണ്ണീരൊപ്പാനും, ചിരിയ്ക്കാനും, ചിന്തിയ്ക്കാനും, എല്ലാമെല്ലാം ഇന്നും അവള്‍ എന്റെയരികെ വന്നണയുന്നു... ഒരു നനുത്ത മഴത്തുള്ളിയെന്റെ മേല്‍ പതിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആ സ്നേഹം ഞാന്‍ തൊട്ടറിയുന്നു. ഒരിക്കലും അകലാത്ത സുഹൃത്തേ മഴയെന്നും എന്റെ അരികിലുണ്ട്... അമൃതമായവള്‍   എന്നില്‍ നിറയുന്നു, എന്നെ ജീവിയ്ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നു!




Comments

  1. കവിതപോലെയൊരു മഴയോര്‍മ്മ

    ReplyDelete
    Replies
    1. മഴയും ഒരു നല്ല കവിത പോലെ മനോഹരമാണ്...

      Delete
  2. നന്നായിട്ടുണ്ട് ...ചെറിയതെങ്കിലും മനോഹരമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ ....!

    ReplyDelete
    Replies
    1. ഫൈസല്‍ ,

      വളരെ നന്ദി! ഇവിടം സന്ദര്‍ശിച്ചതിനും , അഭിപ്രായം അറിയിച്ചതിനും...

      എല്ലാവിധ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു..
      -നിഷ

      Delete
  3. പഴയകാലത്തേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയി..

    ReplyDelete
    Replies
    1. സുനി,
      പഴയകാലത്തിലേയ്ക്ക് ഒന്നെത്തി നോക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്നറിഞ്ഞു സന്തോഷിയ്ക്കുന്നു...

      നിങ്ങളുടെ 'യാത്ര'യിലൂടെ ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി... വിശദമായി വായ്‌ക്കാന്‍ പിന്നീട് വരാം...

      ആശംസകള്‍ !!!

      Delete
  4. മലയാളിക്കെന്നും മഴ ഒരനുഭൂതി ആണ്
    മഴയുടെ ശബ്ദവും ദൃശ്യവും
    ഓരോരുത്തരിലും ഒരായിരം
    ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നു
    ഇപ്പോഴിതാ മഴയുടെ വശ്യമായ വര്‍ണന പോലും !

    ReplyDelete
    Replies
    1. വളരെ നന്ദി, രഘു!

      Delete
  5. nice......could feel the rain....:)

    ReplyDelete
  6. ha endhu rasamulla madhura smarana..

    ReplyDelete
  7. മഴ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവര്‍ ഉണ്ടാവില്ലലോ അല്ലെ ...നല്ലൊരു ഓര്മ തന്നു നിഷ ആശംസകള്‍ ...........!

    ReplyDelete
    Replies
    1. അതെ, മഴ ഇഷ്ടമല്ലാത്തവര്‍ വിരളം തന്നെ ... രൈഹാനക്ക് എന്റെ മഴക്കാല ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇഷ്ടമായെന്നറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുന്നു... ഭാവുകങ്ങള്‍ നേരുന്നു...

      Delete
  8. പരിഭവം പറയാനും, കരയാനും, കണ്ണീരൊപ്പാനും, ചിരിയ്ക്കാനും, ചിന്തിയ്ക്കാനും, എല്ലാമെല്ലാം ഇന്നും അവള്‍ എന്റെയരികെ വന്നണയുന്നു... ഒരു നനുത്ത മഴത്തുള്ളിയെന്റെ മേല്‍ പതിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആ സ്നേഹം ഞാന്‍ തൊട്ടറിയുന്നു. ഒരിക്കലും അകലാത്ത സുഹൃത്തേ മഴയെന്നും എന്റെ അരികിലുണ്ട്... അമൃതമായവള്‍ എന്നില്‍ നിറയുന്നു, എന്നെ ജീവിയ്ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നു!

    ഹൃദയത്തോട് കൂട് കൂട്ടിയ മഴ ....

    ReplyDelete
    Replies
    1. വെള്ളിക്കുളങ്ങരക്കാരന് Random Thoughts-ലേക്ക് സ്വാഗതം!!!
      മഴയെന്നും ഹൃദയ താളം പോലെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു...അല്ല, കൂടെയുണ്ട്...

      ഭാവുകങ്ങള്‍ നേരുന്നു...
      നിഷ

      Delete
  9. Reminds me of the wandoor summer vacations. Amazing post.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank you Aravind! Glad you liked the post and more so because it reminded you of the good days of childhood...

      Regds
      Nisha

      Delete
  10. മഴ വല്ലാത്തൊരനുഭൂതി തന്നെ, ദുഃഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മനസ്സ്‌ വിങ്ങിപ്പോട്ടുമ്പോള്‍ നാം ആഗ്രഹിച്ചു പോകാറില്ലേ, ഒന്ന് മഴ പെയ്തെങ്കില്‍ എന്ന്, ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാന്‍ ദാ ഇപ്പോഴും പുറത്ത്‌ മഴ പെയ്യുന്നു.. ആര്‍ദ്രതയോടെ..ഒരു സാന്ത്വനമായ്‌.. താരാട്ടായ്‌... അമ്മയുടെ വാത്സല്ല്യം പോലെ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Random Thoughts-ലേക്ക് സ്വാഗതം!!!
      മഴയുടെ വശ്യത - അത് എത്ര വര്‍ണ്ണിച്ചാലും തീരില്ല... 'നിത്യഹരിത'മായ ഒരീണം പോലെ അത് നമ്മെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നു...

      Delete
    2. അസ്സലായിട്ടുണ്ട്....

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

The Lost World

  It must have been around 2 O' clock in the noon... All the people around me were enjoying their mid noon siesta... I was waiting with baited breath among the foliage... Soon, I could hear the voices...and the stealthy footsteps coming closer. I remain hidden behind my favourite mango tree. My heart was thumping... What would happen? Will the plan backfire? Will someone find fault with me? A thousand questions seem to crop up in my mind in a matter of seconds... With the heart beats sounding like drum beats, I waited for the right moment. As soon as the stealthy steps sounded near enough, I darted out from behind the tree and shouted at the top of my voice (believe me, I can be heard by the whole village when I shout!) "Who goes there?''  The shock and terror on the face of my unsuspected victims were inexplicable. They screamed to each other 'Rrruuunn...' and scampered here and there. Soon, most of them were not to be seen, except a small