Skip to main content

Who are you???



Every day I see you,
Delicate and demure
Jet black curly hair,
Intense, gleaming eyes
Dusky, skinny beautiful...

In my mind's eye,
I behold you - a child;
Despite the decades
That parted us - when
I lost you in life's strife...

Wondering what life
Would've made us,
Had we been together -
Would our kinship have
Grown; or withered away???

I carried you in my heart,
Over the decennials of my life...
As I grew older and fatter,
You remained same - thinner
And younger, yet; always with me...

Why is it hard to let you go,
I know not; everywhere I go
I take you with me...
Often I wonder who you are,
My friend or my own little self???

Comments

  1. Lovely lines !
    first paragraph glued me..
    last line was fantastic.. like shadow :)

    ReplyDelete
  2. Beautiful emotions nicely presented.
    It's my pleasure to read you.

    My heartily thanks to you for visiting
    my blog and putting your inspiring words there.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Rakeshji, Thanks a lot for the good words!

      Delete
  3. lovely!how v long for our childhood friends...i can validate each & every line of this beautiful poem.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank you Indu! Glad that we have something in common...

      PS: Welcome to the club!

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

तेरे लिए / നിനക്കായ്

तेरे फरमान के लिए तरस्ते रहे पर तेरी खबर तक न आये.. तेरे यादों के ग़म हमें सताने लगे तो रातों के तन्हाई मैं हम रोते रहे सुबहों की रौशनी ने जैसे आँखों को जलाकर रख दिए... दिल के दीवारों पर बेचैनी की मकड़ियों ने जाल बुनने लगी; बेबसी के पंखों पर सवार हम उलझ गए बार बार.. तन्हाई की खामोशी मेरे  कानों में हाहाकार कर गूंजे ... जब अनदेखा अनसुना सा यह पीड़ा दुनिया के मेहफिल में बेसहारा छोड़ा अब हिम्मत जुटाके हम खड़े हैं , उम्मीद बस तुम्हारे आने की हैं...   നിനക്കായ്  നിന്റെ കുറിമാനത്തിനായ് കാത്തിരിപ്പൂ ഞാനെങ്കിലും നിന്‍ ചെറു സന്ദേശം പോലുമെന്നെത്തേടി  വന്നതില്ല! രാവിന്നേകാന്തതയില്‍ നിന്നോര്‍മ്മകളെന്നെ വലച്ച- നേരം, ആരും കാണാതൊന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയ്‌! പ്രഭാതത്തിന്‍ വെട്ടമെന്‍ കണ്‍കളെയെല്ലാം  ചുട്ടു കരിച്ചീടുന്നതെന്തിനിപ്പോള്‍ എന്നറിയില്ല... മനസ്സിന്‍ മച്ചകത്തില്‍ എട്ടുകാലികളാമെന്‍  അസ്വസ്ഥതകള്‍ മാറാലകള്‍ കെട്ടി നിറച്ചീടവേ നിസ്സഹായത തന്‍ ചിറകിലേറി ഞാന്‍ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു വലഞ്ഞുഴറിപ്പോയ് ; ഏകാന്തത തന്‍ നിശബ്ദതയെന്നുള്ളില്‍