Skip to main content

तेरे लिए / നിനക്കായ്

तेरे फरमान के लिए तरस्ते रहे
पर तेरी खबर तक न आये..
तेरे यादों के ग़म हमें सताने लगे
तो रातों के तन्हाई मैं हम रोते रहे

सुबहों की रौशनी ने जैसे
आँखों को जलाकर रख दिए...
दिल के दीवारों पर बेचैनी की
मकड़ियों ने जाल बुनने लगी;

बेबसी के पंखों पर सवार
हम उलझ गए बार बार..
तन्हाई की खामोशी मेरे 
कानों में हाहाकार कर गूंजे ...

जब अनदेखा अनसुना सा यह पीड़ा
दुनिया के मेहफिल में बेसहारा छोड़ा
अब हिम्मत जुटाके हम खड़े हैं ,
उम्मीद बस तुम्हारे आने की हैं...




 
നിനക്കായ് 

നിന്റെ കുറിമാനത്തിനായ് കാത്തിരിപ്പൂ ഞാനെങ്കിലും
നിന്‍ ചെറു സന്ദേശം പോലുമെന്നെത്തേടി  വന്നതില്ല!
രാവിന്നേകാന്തതയില്‍ നിന്നോര്‍മ്മകളെന്നെ വലച്ച-
നേരം, ആരും കാണാതൊന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയ്‌!

പ്രഭാതത്തിന്‍ വെട്ടമെന്‍ കണ്‍കളെയെല്ലാം 
ചുട്ടു കരിച്ചീടുന്നതെന്തിനിപ്പോള്‍ എന്നറിയില്ല...
മനസ്സിന്‍ മച്ചകത്തില്‍ എട്ടുകാലികളാമെന്‍ 
അസ്വസ്ഥതകള്‍ മാറാലകള്‍ കെട്ടി നിറച്ചീടവേ

നിസ്സഹായത തന്‍ ചിറകിലേറി ഞാന്‍
അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു വലഞ്ഞുഴറിപ്പോയ് ;
ഏകാന്തത തന്‍ നിശബ്ദതയെന്നുള്ളില്‍   
ഒരു കാഹള സ്വരമായ് കാതില്‍ പതിയ്ക്കവേ...

ഇതുവരെയറിയാത്തൊരു നോവിന്‍ അലയടി-
കളെന്നെ നിരാലംബയാക്കി മാറ്റിയതെന്തേ???
ധൈര്യമല്പ്പം സംഭരിച്ചു ഞാനിവിടെ നില്‍ക്കുവാന്‍ 
ശ്രമിയ്ക്കട്ടെ, നിന്‍  കാലടിയൊച്ച കേള്‍ക്കുവാന്‍ മാത്രം!

Again, I have tried to translate the essence of the poem into Malayalam... especially for my friends who are not comfortable with Hindi.

Comments

  1. ചിട്ടി ആയീ ഹെ...എന്ന ഗസല്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നു പെട്ടെന്ന്. കാത്തിരിപ്പുകള്‍ക്കൊക്കെ അവസാനം ഒരു കുറിമാനം വരുമ്പോള്‍ എന്ത് സന്തോഷമാണല്ലേ..?

    ReplyDelete
    Replies
    1. തീര്‍ച്ചയായും! കാത്തിരുന്നു കിട്ടുന്ന കുറിമാനത്തിന്റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെ...

      ചിട്ടി ആയീ ഹേ എന്നാ ഗസല്‍ എല്ലാ പ്രവാസികളുടെയും ഇഷ്ട ഗാനമാണെന്നു തോന്നുന്നു... ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞെങ്കിലും ഈ ഗസല്‍ ഒരു ഗൃഹാതുരത്വമായി നില കൊള്ളുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു...

      Delete
  2. ഹിന്ദിയില്‍ വായിച്ചതൊന്ന്, മലയാളത്തില്‍ വേറൊന്ന്, എന്റെ തല.. ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്!

    ഹ് മം, നല്ല ഫീലിംഗ് തരുന്നു വായിക്കുമ്പോള്‍.

    ReplyDelete
    Replies
    1. നല്ല വാക്കുകള്‍ക്കു നന്ദി!
      ഹിന്ദിയും മലയാളവും വായിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിയ ആ തല പൂര്‍വ്വ സ്ഥിതിയില്‍ ആയെന്നു വിശ്വസിക്കട്ടെ :-)

      Delete
  3. Replies
    1. Yes,it does Rahul!उम्मीद पे दुनिया कायम हैं..

      Delete
  4. I have started serious reading when I was in my LP School days. Poems, I couldn’t digest, even the nursery rhymes also. During my childhood days I was more interested in Malayalam short stories. Karoor was my hero that time. Then I shifted to Novels starting with Muttahu Varkey. Before my high school education I have almost completed all the short stories and novels published in Malayalam including the translated ones of Yaspal, Bimal Mitra and others… (My favorite authors are Madhavikutty, Bhasheer, VKN, OV Vijayan, MT, C.Radhakrishnan, M.Mukundan…).

    I don’t know why, but I don’t have any passion for reading poems. When I tried, I was not getting the feel… even the meanings also… (Sometimes I felt, I’m an illiterate…). I have a few collections of poems in audio format. (ee aduthakalath ONV yude Kunjedathi kettittu ariyathe karanju poyi ennathum parayathe vayya !).

    “Ninakkay” enna Translated version Kavitha sathythil ennikishtamayilla. Oru pranayiniyude viraham aanallo prameyam. Kaamukante kathinayu kathirunnittu athu kittathe varumbozhulla vishamam, sankadam ellam nannayi present cheythittum entho avalude viraha vedana manassiloru nombaramaayi anubhavapedunnilla. മനസ്സിന് മച്ചകത്തില് എട്ടുകാലികളാമെന് enna variyum അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു വലഞ്ഞുഴറിപ്പോയ് ennathum muzhachu nikkunnathaayum thonni. (take it as a comment of an illiterate).

    I was in deep love for 5 years. I was very much experienced these feelings several times in my life. The original one “तेरे लिए” is good.

    My reading taste has also changed. Nowadays I read management books and essays only. That might be another reason for me to enjoy the real taste of literature…

    Regards,
    GK.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank You GK sir for your valuable comments!!! Normally people dont take the time and effort to write in so detail, so I am really Thankful for your opinion.

      I totally agree with you that the Hindi version was better (it is the original). And yes, I had to juggle a little bit with words for the Malayalam version. That spoiled the beauty, I think!

      Even though I write the so called 'poems', I have not read much poetry -either in Malayalam or English. Ironically, I dont enjoy reading them... My writings are more or less my 'ജല്പനങ്ങള്‍ ' (cant find a better word)... Being an extremely moody person, my writings more or less reflect my moods. Sometimes, they click sometimes,they dont...

      And please dont label yourself as an illiterate!

      Even when you say that you didnt like my writing, you are motivating me to do better. I welcome that. Only by recognizing my shortcomings can I overcome them and move forward!

      So please accept my gratitude and keep coming back with your valuable opinion! Thanks once again!

      Delete




  5. उम्मीद बस तुम्हारे आने की हैं...

    बहुत भावपूर्ण सुंदर कविता लिखी है आपने ...
    बधाई !
    अच्छा लिखा है ... प्रयास करते रहें हिंन्दी आसान भाषा है

    ReplyDelete
    Replies
    1. धन्यवाद! आप यहाँ आये और अपने टिपण्णी हमें दी, इसकेलिए हम आपके आभारी हैं.. हमारी यही कोशिश हैं की हम और बेहतर लिखें ...

      Delete
  6. ആദ്യം ഹിന്ദി വായിച്ചു. ഞാന്‍ ഡിഗ്രിവരെ ഹിന്ദിയാ പഠിച്ചത്.. അതിനാല്‍ പിന്നെ മലയാളം കൂടി വായിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ലവലായി..
    നല്ല വരികള്‍. ആശംസകള്‍

    ReplyDelete
    Replies
    1. ബഷീര്‍ , നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ നന്ദി!

      Delete
    2. I loved the post. Can't believe I haven't read a Hindi poetry after 10th. Really good. Good enough to be published I must say.

      Delete
    3. Thank you Aravind! Welcome to Random Thoughts... Good to have you here...

      Hopefully I'll get it published one day :-)

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

The Lost World

  It must have been around 2 O' clock in the noon... All the people around me were enjoying their mid noon siesta... I was waiting with baited breath among the foliage... Soon, I could hear the voices...and the stealthy footsteps coming closer. I remain hidden behind my favourite mango tree. My heart was thumping... What would happen? Will the plan backfire? Will someone find fault with me? A thousand questions seem to crop up in my mind in a matter of seconds... With the heart beats sounding like drum beats, I waited for the right moment. As soon as the stealthy steps sounded near enough, I darted out from behind the tree and shouted at the top of my voice (believe me, I can be heard by the whole village when I shout!) "Who goes there?''  The shock and terror on the face of my unsuspected victims were inexplicable. They screamed to each other 'Rrruuunn...' and scampered here and there. Soon, most of them were not to be seen, except a small