Skip to main content

गुज़रे कल

जो खो गए उस के ग़म में
जो रह गए उसे भूली मैं;

एक दर्दभरी याद को सीने लगाकर
हँसी को मिटादी अपने होंटों पर ।

आँखों से जो आँसू टपक पड़ी
तो खुशियों को भी मैंने मोड़ी

गुज़रे हुए कल की यादें हैं दर्द भरी
उस में उलझी, आज को जीना भूल गयी!!!

one of my friends who is not fluent  in Hindi wanted me to translate the poem in Malayalam... though a word by word translation is not possible, I've tried to capture the gist of it...

കഴിഞ്ഞ കാലം... 

നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ  ദു:ഖവും പേറി ഞാനെ-
ന്നരികിലുള്ളതിനെ മറന്നു പോയ്‌ ...

ശോകത്തിന്നലകള്‍ ഹൃദയത്തിലേറ്റി,
യെന്‍ ചുണ്ടില്‍ നിന്നും പുഞ്ചിരി മായ്ച്ചു...

കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ പൊഴിഞ്ഞു വീഴവെ
ഞാനാനന്ദത്തിന്നു നേരെ മുഖം തിരിച്ചു...

കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്‍ വ്യഥകളിലുഴറി-
യിന്നില്‍ ജീവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നേ പോയ്‌!!!

    

Comments

  1. Very significant poem...so many people commit this mistake & court sorrow.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Yes, Indu... many a times we live in our past and forget our present...

      Delete
  2. ദൈവമേ, സോമന്‍ സാറ് ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് പഠിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ മിഴുങ്ങസ്യാ’ന്ന് ഇരിക്കണമായിരുന്നോ? നിഷാ, ഇംഗ്ലീഷ് / മലയാളം പോസ്റ്റുകള്‍ വരുമ്പോ മാത്രം വായിക്കാം കേട്ടോ. അല്ലെങ്കില്‍ ട്രാന്‍സലേറ്റ് ചെയ്ത് തരൂ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. LOL!! നിരാശ വേണ്ട ... ഞാന്‍ വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ... ഹിന്ദി എന്റെ ഇഷ്ട ഭാഷയാണ്‌. അതിനാല്‍ ഹിന്ദിയില്‍ ഇടയ്ക്കൊക്കെ എഴുതാറുണ്ട്...

      Delete
    2. Ajith,

      I've tried translating it...you can find it above...

      Delete
    3. Thank you very much Nisha. Your prompt response towards this simple request is very much appreciated. കവിതയും വളരെ അര്‍ത്ഥസമ്പുഷ്ടം. പലരുടെയും അനുഭവം തന്നെ.

      Delete
    4. You are welcome! I'd never thought about translating any poems before. Thanks for giving me an opportunity for the same...

      Am glad that you found it meaningful! Thanks, once again!!!

      Delete
  3. Thank you for giving me an opportunity to brush up my Hindi by this beautiful poem :)
    You are absolutely right,sometimes we tend to be hung up on the past and forget to live today and it so begins a vicious cycle. Wilfully breaking free is the only option.

    ReplyDelete
    Replies
    1. You are welcome Zach...I am happy that you liked it and that you got an opportunity to brush up your Hindi :-)

      Yes, many times we tend to live in past, holding on to it and then completely miss to live in present... This vicious cycle (as you rightfully said) has to be broken willingly .. the sooner the better!!!

      Delete
  4. Life is all about moving on and this is a nice poem...:)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank you Saru! Good to have you back here... I've missed you! Glad that you liked it. Keep visiting!!!

      Delete
  5. Replies
    1. Yes, one has to move on... but sometimes we don't realize that we have been clinging on to the past and forget to live in the present..

      Delete
  6. My mother was a Hindi Teacher in Anthikad High School where I did my schooling. I was helping her paper valuation of SSLC answer sheets even when I was in my 7th standard onwards. What to say, I had to do "Paul Vaulting" for my PDC Hindi exam (and the late CH Mohammed Koya's grace mark to clear the hurdle!). Due to fear of failure, not because of my Patriotism, I cleared all the formalities to join Indian Army and before the joining date, PDC Result came and my life continued as a "civilian”...

    So I'm also in the same Boat as Ajith...

    But I feel that "Kazinja Kaalam" is "oru panathookkam munnil" than “Guzre Kal". Special thanks to Ajith also…

    Regards, GK.

    ReplyDelete
  7. O! I didn't know that your Mother was a Hindi teacher! And I can't believe you had fear of failure!!! (Don't let Appu and Kannan know :-)) Anyways, glad that you ended up as a 'civilian' or else I'd not have had the honour of meeting you...

    മാതൃഭാഷയുടെ മാധുര്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയല്ലേ ? അതിനാലാവാം 'കഴിഞ്ഞ കാലം' 'ഒരു പണത്തൂക്കം മുന്നില്‍ ' എന്ന് തോന്നിയത്.

    Nevertheless, Thank you for sharing your opinion! It is always a pleasure to hear from you..

    ReplyDelete
  8. Fear of failure! That was happened when I was so young... I rarely felt it, especially after writing the exams; precisely the previous day of the results... and the decision to join Army I have taken that time was not to avoid the humiliation to my mother but to escape myself...

    Of course, for me Malayalam is the ONLY language in which I can Think, I can Write and I can Speak... But my opinion is not because of this truth, when you did translation your natural "basha" and "sahityam" came out without "accessories"... So the real feel we were experiencing when we go through the poem, even in between the lines also…

    In any language, writing in the natural way ("thanath") definitely comes out "oru panathookkam munnil"... I do repeat again, these few lines of “kazhinja kaalam” are really touching our hearts…

    Regards, GK.

    ReplyDelete
    Replies
    1. You've been a pillar of strength for us in times of trouble. Hence, the disbelief on Fear of Failure...

      Again, with all humility, I accept your compliments!

      Delete
  9. നന്നായിട്ടുണ്ട്, ഹിന്ദിയും മലയാളവും..
    മലയാളം നന്നായി മനസ്സിലായത്, ഹിന്ദിയില്‍ അറിവ് തുലോം തുച്ഛം.

    ReplyDelete
    Replies
    1. കവിത ഇഷ്ടമായെന്നറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുന്നു! വളരെ നന്ദി!!! ഇനിയും ഇവിടം സന്ദര്‍ശിച്ചു അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കുമല്ലോ!!

      Delete
  10. ഇവിടെ ഇതാദ്യം
    കവിത ദ്വിഭാഷയില്‍
    കൊടുത്തത് നന്നായി
    ഹിന്ദിയും മലയാളവും
    നന്നായി
    വീണ്ടും വരാം രണ്ടും
    വായിക്കാന്‍ LOL

    ReplyDelete
    Replies
    1. വളരെ നന്ദി! താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം സവിനയം സ്വീകരിക്കുന്നു...

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

The Lost World

  It must have been around 2 O' clock in the noon... All the people around me were enjoying their mid noon siesta... I was waiting with baited breath among the foliage... Soon, I could hear the voices...and the stealthy footsteps coming closer. I remain hidden behind my favourite mango tree. My heart was thumping... What would happen? Will the plan backfire? Will someone find fault with me? A thousand questions seem to crop up in my mind in a matter of seconds... With the heart beats sounding like drum beats, I waited for the right moment. As soon as the stealthy steps sounded near enough, I darted out from behind the tree and shouted at the top of my voice (believe me, I can be heard by the whole village when I shout!) "Who goes there?''  The shock and terror on the face of my unsuspected victims were inexplicable. They screamed to each other 'Rrruuunn...' and scampered here and there. Soon, most of them were not to be seen, except a small