Skip to main content

വെണ്മലര്‍

 
ഒരു കുഞ്ഞു പുഷ്പത്തിന്‍ വെണ്മ-
യെന്‍ ഹൃത്തില്‍ നിറച്ചു ശാന്തമാം 
വെണ്മുകില്‍ ശകലങ്ങള്‍ മനോഹരങ്ങള്‍ ...

വെളുത്ത മുല്ല പൂക്കളിന്‍ തേന്‍ നുക-
രാനെത്തും കരിവണ്ടിന്‍ മര്‍മ്മരങ്ങള്‍ 
കാതില്‍ പതിച്ച നേരമെന്തോ ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍!

സ്നിഗ്ധമാമൊരു കുളിര്‍ തെന്നലിന്നല-
യടികളും മുഗ്ദ്ധമാമൊരു മഞ്ഞുതുള്ളി തന്‍
മണികിലുക്കവും മനതാരില്‍ കേട്ടിരുന്നു ഞാന്‍..

സ്വച്ഛന്ദമാം പ്രകൃതി തന്‍ സ്നേഹമലരു-
കളെന്‍ ഉള്ളിന്നുനുള്ളില്‍ നിറപ്പുവതെന്തേ 
കൊച്ചരിമുല്ലകള്‍ തന്‍  ചെറു മുകുളങ്ങള്‍ ???

ദിവ്യ സുഗന്ധം പരത്തിയവയെന്‍ 
ജീവിത വല്ലരിയില്‍ പൂത്തു തളിര്‍ക്കവേ
പ്രകൃതിയാമമ്മ തന്‍ മടിയിലേക്കു ചാഞ്ഞുറങ്ങി ഞാന്‍!!!
 

Comments

  1. Somewhere between 'Dwarka' and 'Mathura' the sweet fragrance lingered on for a while. I feel much better now.

    ReplyDelete
    Replies
    1. I was taken aback on reading your comment as I was floating undersea with dolphins and other marine life... When I re-surfaced, my mind did the same and I couldn't help smiling... Thank you very much!

      Glad to know you enjoyed the fragrance...

      Delete
    2. Nisha, I couldn't complete reading it :( . I find it really strenuous to read the new malayalam script with all the "chillaksharngal" screwed up. Is there an alternative?

      Delete
  2. Nisha, I couldn't complete reading it :( . I find it really strenuous to read the new malayalam script with all the "chillaksharngal" screwed up. Is there an alternative?

    ReplyDelete
    Replies
    1. oho...I am sorry to know that.. I think the problem is with the font at your end. Have you tried installing the varamozhi script? Pls find the link to the same under the heading Malayalam Font in my blog itself. That should solve the problem.

      Delete
    2. The thing, is I don't know this language.

      Delete
    3. Yeah I Know Rohit.. it is Malayalam, my mother tongue. It is a poem on how the jasmine flower and its fragrance soothed me... I am sorry you are unable to read it, at the same time, Thank you very much for dropping in... I hope to share something in English / Hindi soon!

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

The Lost World

  It must have been around 2 O' clock in the noon... All the people around me were enjoying their mid noon siesta... I was waiting with baited breath among the foliage... Soon, I could hear the voices...and the stealthy footsteps coming closer. I remain hidden behind my favourite mango tree. My heart was thumping... What would happen? Will the plan backfire? Will someone find fault with me? A thousand questions seem to crop up in my mind in a matter of seconds... With the heart beats sounding like drum beats, I waited for the right moment. As soon as the stealthy steps sounded near enough, I darted out from behind the tree and shouted at the top of my voice (believe me, I can be heard by the whole village when I shout!) "Who goes there?''  The shock and terror on the face of my unsuspected victims were inexplicable. They screamed to each other 'Rrruuunn...' and scampered here and there. Soon, most of them were not to be seen, except a small