Random Thoughts

It is again that time of the year - the time to bid bye to the current year and welcome the new. As always, one cannot help feel how inconsequential one is in front of time!!! As this giant wheel turns in its own rhythm, we try to run fast and match steps with it; only to find that no matter how fast we run, drive or even jet-set, we cannot catch up with the time. It waits for none and continues its cruise, no matter what!!! As I look back on 2012, I can conclude that personally, it has been a fruitful year. Though it started in a laid back manner, once I got into the groove, there was no moment to pause. 2012 would remain a special year as it witnessed few special moments in my life - likhitam, our content solutions firm took off formally... It was a long cherished dream that became a reality... I am happy that my family and friends were equally thrilled with the birth of this new entity. And the fact that likhitam is a joint venture with Malini, who is not only a blogger ...

This time I am going to tell you a story - of a friendship that has dared to go through hitherto untrodden paths. Most of us carry wonderful memories of our campus lives and a few fortunate among us retain those friendships even after we leave the campus. But, our circle of friends form the college days may be around four or five, or maximum of ten people. And they tend to dwindle as time pass by... This story of friendship is unique because it is the friendship of people from the college days. What is so unique about it? You may think - wait a sec! What if I say that these friends passed out of college in the mid 1990s - 1995, to be exact??? Interesting, isn't it? What if I say that these friends are around 50 in number and are currently living in different parts of the world like India, USA, UAE, Singapore and Canada among others??? Not quite what you expected, right? What if I tell you that these friends have now come together to co-produce a movie - yes, you heard it rig...

दीपावली दीपों का त्यौहार हैं। दीपावली बुराई पर अच्छाई  की जीत का सन्देश देती हैं। This (essay of 6 to 10 sentences during the school days) was my only connection with Diwali till I ended up in North India post marriage. As such, the memories of Diwali brightens up my life the same way the diyas would be lighting up the homes of people in the north. Diwali brings to me the memories of the wonderful times I spent in Lucknow, the land of the Nawabs. Known for its Tehzeeb, or good culture and manners, Lucknow was an alien land when I first landed there. Soon, the city charmed its way into my hearts. I met many people there, learned new lessons in culture and living, celebrated many a wonderful moments of my life. Diwali was also special because in the later years, we used it as an excuse to visit relations in Delhi and celebrate the festival together.  During Diwali, we lighted the diyas at our home, burst few crackers, ate stomach-full of ...

As the day withered and the night bloomed I got caught in feelings unexplained Life churned like a whirlwind of emotions Then I lost my hold to its deep craters... A picture painted in lovely colours Faded into grey in front of my eyes A face that was etched in the memory Was drained in the whirlpool of activity As images fell and shattered into pieces, The mind struggled to be whole and alive; As the feet crushed my aspirations and dreams The heart yearned to be up and beating... As the silent cries it uttered went unheeded The poor heart bled and drained out... And the crimson droplets that fell upon the Earth Sung a thousand hymns beautiful out loud. Those who cared to listen could know the pain; A shattered soul, a wounded heart, a fragile body - All cried out loud - but the world seemed not to care For it was lost in the din that crushed many more!!!

It was during a train journey that I met that family. I was travelling back from Delhi to my native and the only thought when I boarded the train early in the morning, with my kids in tow, was to settle into the berths and catch up on the sleep. So, it was with a certain degree of irritation that I looked at the girl and her mother who had already taken up the seat near the window, which was 'ours'. The mother asked if my son could sleep in the middle berth as they would like to have the lower berth. I agreed, as it was early in the morning, and as I was a person who loved quiet mornings, I decided to let it be. Soon, I arranged the berths and put the kids to sleep and happily got lost in the rhythm of the train and slept fitfully, never giving second thoughts to the family again... Some time later, as I woke up into the bright sunshine, my perspective also brightened - so I believe on hindsight. First thing I noticed was the same family of three - a daughter and her par...

Ever since I started a new exclusive blog for Malayalam , 'Random Thoughts' have been behaving like an elder child, who just got a sibling in the family. It is feeling that I am pouring all my attention on the new baby and ignoring it in the process. It is getting jealous by the attention that is received by the new baby. But what do babies know about moms??? For a mother, all her children are equal. So, for all who think that I have deserted my first baby, here is the newest Random Thought: Alone I sat, unaware of the sounds outside Aware of the tickling moments of Solitude; The breezy night at the other side of the window Failed to bring the solitude and calmness to low! The curtain flied to  me and hugged me Along with it a cool breeze too came, It kissed my cheeks, ruffled my hair -  The soft kisses took me up in the air... The fall has come and the withered leaves Whispered  many a stories in my ears, The dark sky promised a...

This time, I am here to inform you that I have started an exclusive blog for my Malayalam Writings called Hrudayathaalangal (Rhythms of Heart). I wish that all my well wishers and especially Malayali readers (obviously) will extend me the same support and love that they have extended to me through 'Random Thoughts'. I take this opportunity to once again "Thank You" all for the unrelenting support you have given me in the world of Blogging... I am what I am due to the love and motivation that you all have given me in these years... and hope it will continue to pour in the future as well!! A BIG Thanks to one and all!!! You can get a glimpse of the new baby here Image Courtesy: Google Images

മഴയൊരു നനുത്ത സ്പര്‍ശനമായ് പെയ്തി റങ്ങി- യ വനി തന്‍ മേനി നനയ്ക്കവേ; കുളിര്‍ കൊരുമാ മഴയെന്‍ മനതാരിന്‍ തീക്കനല്‍  പതിയെപ്പതിയെയണച്ചിടുന്നു... മുകില്‍ മാലകളാകാശപ്പരപ്പില്‍ നൃത്തം വെച്ചോടി- മറയവേ, മാമരങ്ങള്‍ തലയാട്ടി ചിരിപ്പൂ! ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ പക്ഷിലതാദികള്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍  തന്‍ ലാളനമേറ്റു കുളിരണിഞ്ഞു  നിന്നു... വരണ്ട ഭൂമിതന്‍ മാറിലൂടെയൊരു നീര്‍ ച്ചാ ലൊഴുകി നീങ്ങവേ; പ്രകൃതിയാമമ്മ ചുരത്തുമമൃത- മഴയാം പാല്‍  കുടിച്ചു കരുത്താര്‍ജ്ജിയ്ക്കുന്നു അമ്മതന്‍ പ്രിയരാം  മക്ക ളൊന്നൊഴി യാതെ... ഏറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടിന്നു പെയ്തൊരീ മഴ- യെന്‍ മാനസപൊയ്കയില്‍ നിറപ്പൂ ആഹ്ലാദത്തിന്‍  വര്‍ണ്ണ ശബളങ്ങളാം  പുതു  താമരമൊട്ടുകള്‍ അനേകങ്ങള്‍ !!!

Today, when I learned about the demise of Captain Lakshmi Sahgal, a strange feeling engulfed me. Even though I have never met her personally, I have heard many anecdotes about her that I feel a certain closeness to her. Her death today has truly brought an end to an eventful era of the Indian political history. Though I have heard her name in school (while learning about the Indian Independence struggle and the role of INA), it is not until I got married into a family which knew her personally that I began to take interest in her. Subsequently, I learned about her activities and had come to regard her as an important player in the Indian Independence movement. I confess that I am unaware of her history in detail. But what little I had learned about her has only fortified my respect for her. She has been an iconic figure, who, I am sure, was an inspiration to a multitude of people. A doctor by profession (she had an MBBS degree from Madras Medical College as well as a diplo...

കുട്ടിക്കാലത്ത് യഥേഷ്‌ടം കണ്ടിരുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു ഇല്ലത്തെ മേല്‍ക്കൂരയുടെ തണലില്‍ കൂടുകൂട്ടിയിരുന്ന പ്രാവിന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ ... കുറുകുറു കുറുകിക്കൊണ്ടവ മേല്‍പ്പുരയില്‍ കുന്നുങ്ങിയിരിക്കുന്ന കാഴ്ച എന്നാണ് കണ്‍ മുന്‍പില്‍ നിന്ന്  മറഞ്ഞു പോയതെന്നറിയില്ല... ബാല്യത്തിലെ പല മധുര നിമിഷങ്ങളെ പോലെ ഇതും മനസ്സിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു എന്ന്  ഞാന്‍ കരുതിയതേയില്ല! ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു വലുതാവനുള്ള വെമ്പലില്‍ മന:പ്പൂര്‍വ്വം മറന്നിട്ട ചാരുതകളില്‍ വെച്ച് ഏറെ സുന്ദരമായ ഓര്‍മ്മകളാണീ പ്രാവിന്‍ കൂട്ടങ്ങളെന്ന് ... വെളുത്തു സുന്ദരമായ മേനി പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു പറക്കുന്ന വെണ്‍പ്രാവുകള്‍ അന്നും വിരളമായിരുന്നു... വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷമാവാറുള്ള അവ ശരിക്കും മനസ്സിന്റെ അകത്തട്ടിലിലാണ് കൂട് കൂട്ടിയതെന്നു തോന്നുന്നു... വെണ്‍ മേഘശകലം പോലെ അവ അങ്ങിങ്ങ് പറന്നു നടന്നപ്പോള്‍ കൂടെ പറക്കാന്‍ എനിയ്ക്കും വെമ്പലായിരുന്നു... ദിവാസ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകേറി എത്രയോ വട്ടം ഞാനും അവയോടൊപ്പം ആകാശത്തേയ്ക്ക് പറന്നുയര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്നു !!! ചാരനിറത്തിലുള്ള അമ്പലപ്രവുകള്‍ക്ക് ആ പേര് വന്നത് അവ അമ്പലങ്ങള...

പലപ്പോഴും എനിക്ക്  തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, മഴക്കാലം  ജീവിതം പോലെത്തന്നെയാണെന്ന്... ചില നേരങ്ങളില്‍ തെളിഞ്ഞും, മറ്റ്   ചിലപ്പോള്‍ ഇരുണ്ടും മഴക്കാല ത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ പോലെ  ജീവിത വും തെളിഞ്ഞും ഇരുണ്ടും കളിയ്ക്കുന്നു. ജീവിത ദു:ഖങ്ങള്‍ കണ്ണീരില്‍ ഒഴുക്കി കളയുന്നതു  പോലെ മഴത്തുള്ളികള്‍ വരണ്ട മനസ്സിനെയും മണ്ണിനേയും നനച്ചു നിര്‍മ്മലമാക്കുന്നു.  മഴക്കാലത്തെ മാനം പോലെ ഇടയ്ക്ക് കറുത്തിരുണ്ട്‌ , ഘോരം ഘോരമായ് ഗര്ജ്ജിയ്ക്കുന്ന ഇടി മുഴക്കവും പേറി ജീവിതവും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും കറുത്തു പോകാറുണ്ട്... തെളിഞ്ഞ മനസ്സില്‍ കരിനിഴല്‍ വീഴ്ത്തി ഘനഗംഭീരമായ് കദനങ്ങള്‍ ജീവിതത്തെ ആടിയുലയ്ക്കാറുണ്ട് ... പേമാരിയും കൊടുങ്കാറ്റും കൂടി പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ ജീവിതത്തെയും ഇളക്കി മറയ്ക്കുന്നു. അതേ  സമയം, തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു കീഴില്‍ നനുത്ത് പെയ്യുന്ന ചാറ്റല്‍ മഴ ഒരനുഭൂതി തന്നെയാണ്! സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ജീവിത വ്യഥകളെ തരണം ചെയ്തതിനു ശേഷം വരുന്ന പുലരിയും അത് പോലെ തന്നെ സുന്ദരവും അനുഭൂതിപ്രദവുമാണ്. വര്‍ഷക്കാലത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ ഒരിയ്ക്കലും നിലയ്ക്കില്ലെന്ന് തോന്നാറുള്ളത് പോലെ, ജീവ...

ഇല്ലത്തെ പൂമുഖ പടിയിലിരുന്നാല്‍ കാണാമായിരുന്നു കനത്ത മഴയില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ വെള്ളപ്പാച്ചിലിന്റെ അത്ഭുത ദൃശ്യം! ഒരു കൊച്ചു നദിയായ് പടിയ്ക്കല്‍ നിന്നും കുത്തിയൊലിച്ചു മഴവെള്ളമൊഴുകി വരുന്നത് എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നു... ഒടുവില്‍ ആ വെള്ളം മുറ്റത്ത് നിറഞ്ഞൊരു കൊച്ചു തടാകമായി മാറുന്ന വേളയില്‍ എന്നിലെ കുട്ടി എത്രയോ വട്ടം ആ വെള്ളത്തില്‍ ചാടിക്കളിച്ചിരിയ്‌ക്കുന്നു! വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു, തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ കാലുകള്‍ പൂഴ്ത്തി, മണ്ണിന്റെ സ്പര്‍ശനമേറ്റ് നിര്‍വൃതി കൊണ്ട നിമിഷങ്ങള്‍ അനേകങ്ങളും അഭൂത പൂര്‍വ്വവുമായിരിന്നു.  നാലുകെട്ടിന്‍ അകത്തളങ്ങളില്‍ നടുമുറ്റത്തു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ കിലുക്കം സംഗീത സാന്ദ്രമായിരുന്നു... ഓടില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ സ്പര്‍ശിച്ചു കുളിരണിഞ്ഞത്  എന്റെ ശരീരം മാത്രമായിരുന്നില്ല  , മനസ്സുമായിരുന്നു...  രാവിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ ഒന്നുമറിയാതെ നിദ്രയിലമര്‍ന്നപ്പോഴും  മഴയുടെ നിസ്വനങ്ങള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും അകലെയായിരുന്നില്ല... ഉറക്കമുണര്‍ന്നു ഞാന്‍ ജാലകത്തിന്നരികെയിരു...

While growing up, I used to read in the newspapers about the extremist / terrorist activities in Punjab that left many people dead on a daily basis. As a child, I was relieved that nothing of that sort has happened in my state. I held the firm belief that the people of my state were far more educated and tolerant with each other. Now, as I look back, I understand how naive I was. Further more, I am saddened that my children will never feel even that (false) security... For a state that boasts of high literacy and full of sensible, knowledgeable people, the incidents of the past few years, especially in the political arena, should put us all to shame, to say the least. Years ago, Swami Vivekananda is said to have called Kerala a 'lunatic asylum'. I wonder what he would have called the state now. From a state that believed in brotherhood and freedom of speech, we have turned into lunatics who are ready to kill each other mercilessly for nothing and everything.  ...

അമ്മ! ഇരുട്ടില്‍  മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന താരകമേ  നീ കാണുന്നുവോ എന്‍ പ്രിയ ജനനിയെ ?  നിന്നെ നോക്കി ഞാന്‍  പുഞ്ചിരിച്ചീടില്‍ ആ പുഞ്ചിരി അമ്മയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചീടുമോ? നിന്‍ ചെവിയിലോതി തരാം ഞാന്‍ പലതും  എന്നില്ലത്തു ചെന്നമ്മയെ ചൊല്ലി കേള്‍പ്പിക്കുമോ? ഒത്തിരി നാളുകളായി എന്നേയ്ക്കു, എന്നമ്മയെ  ഞാന്‍ കണ്ടത് ദിനങ്ങള്‍ക്കും മുന്‍പ്! സൌഖ്യമോടെയിരിക്കുന്നുവോ എന്‍ മാതാ, സ്നേഹത്തിന്നവതാരമാണെന്നമ്മയെന്നും; നീ കണ്ടിരിപ്പൂ ആ നിര്‍മ്മല സ്നേഹമയിയെ എന്നുടെ സ്നേഹമതേകൂ നീയമ്മയ്ക്ക്... അമ്മയാണെന്നുടെ ആദ്യ ഗുരു; അമ്മ- യാണെന്നുമെന്നുടെ ജീവന്നു തണല്‍ ! അമ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വഴികളെന്‍ ശരി,  അമ്മയോതി തന്ന നേരുകള്‍ വിലപ്പെട്ടവ... അറിവില്ലായ്മ തന്‍ പടുകുഴിയില്‍ വീണിടാതെ  കൈ പിടിച്ചു കേറ്റാന്‍ അമ്മ തന്‍ കരങ്ങള്‍  എന്നുമേ എന്നോടൊപ്പം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍  ചെളിക്കുഴിയിലാണ്ട് പോയേനെ എന്നോ ഞാന്‍... എന്നുമെന്നെ നയിച്ചിടുന്നതമ്മ തന്‍ സ്നേഹം  അമ്മയാം വിശ്വാസവും ആത്മ ധൈര്യവ...

Sometimes life is so perplexing that it takes only a moment to alter its entire course... I found out that again the other day as it unfolded dramatic scenes... Scene 1: The first wedding - a traditional Namboothiri Wedding: There I was yesterday morning all decked up to attend a wedding of a relative. All were in a festive mood... The atmosphere was full of happiness and all around me people were exchanging pleasantries and were catching up with each other lives. I also got to meet a lot of long lost / forgotten acquaintances and made new friends as well. There is nothing more entertaining than chit chatting with near and dear ones on anything under the sun... Most of the time, the wedding ceremonies go on in their own pace, while all the invited guests are seen talking with each other. Numerous groups and sub-groups are formed (unintentionally, of course) and people enjoy the gossip session... Everywhere they are seen exchanging news with each other - some sitting in a circle,...

Ever since I could remember he was there - strong, well built, arms open in welcome - and now, he is no more there... it pained me to no extend that the huge tree that provided shelter from rain and shine, which stood majestically along the roadside, with its branches stretched over to the other side of the road has now been cut and removed... The spot which was full of life suddenly has turned into a barren land!!! Thanneer Panthal - meaning refreshment booth (or shade of tree in this case) - was a bus stop (named after the huge tree providing shade) en-route to my home from the humble town of Perinthalmanna. Placed somewhat in the middle of the distance from Perinthalmanna town and my own bus stop, the characteristic mark of Thanneer Panthal was the grandfather tree which formed a canopy on the road. It was a pleasing sight to behold the majestic splendour with which the tree stood, holding its head high.  I must have passed by the tree at least a thous...