Skip to main content

രാമഴ

ഏറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടിന്നിതായെന്‍ വരണ്ട
മണ്ണിന്‍ മടിത്തട്ടില്‍ അമൃതവര്‍ഷിണിയായ്    
പെയ്തുതിരുന്നു രാമഴ...
കാലചക്രത്തിന്‍ പായ്ച്ചിലില്‍ നഷ്ടമായെന്നു ഞാന്‍
വ്യസനിച്ചതാമെന്‍ പ്രിയ സഖി
നിനച്ചിരിയ്ക്കാതെയെന്നെത്തേടിയെത്തി!


അവളുടെ നനുത്ത കരങ്ങളുമടക്കിപ്പിടിച്ച
ശബ്ദവും, ചന്നംപിന്നമുതിരുന്ന പയാരങ്ങളു-
മെന്നെ ഉന്മത്തയാക്കി.
ജാലകപ്പഴുതിലൂടൊന്നു ഞാനെത്തി നോക്കിയ മാത്ര;
അവളെന്നംഗോപാംഗം കുളിര്‍ത്തെന്നലാല്‍
തഴുകിയുണര്‍ത്തി!


കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നുല്ലസിയ്ക്കാന്‍   കരങ്ങള്‍ നീട്ടിയോടി-
യെത്തിയെന്‍ ചിരകാല സഖിയാം രാത്രിമഴ; ഏറെ
ദൂരവും താണ്ടിയിന്നിവിടെ!
അവളുടെ ചിരപരിചിതമാം ഭാഷണവും സ്പര്‍ശവുമെല്ലാം
എന്നെയാമോദത്തിലാഴ്ത്തി; ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞിന്നു-
ഞാന്‍ ശാന്തയായ്...

അവള്‍, തന്‍ കരതലങ്ങളാലെന്നെ  പുല്‍കി, ചെറിയോ-
രീണത്തില്‍ മൂളുന്നൊരു താരാട്ടിന്‍ ഈരടികള്‍! 
ഞാനുറക്കത്തിലേയ്ക്കാണ്ട്  പോകായായ-
വളുടെ മടിത്തട്ടില്‍ കിടന്നിങ്ങനെ; ഏറെ മോദമോടെ-
യൊരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്‍ സ്വപ്ന ലോകത്തിലേക്ക്!  
           

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

കണ്ണു തുറക്കുമോ???

ഇപ്പോള്‍ പോട്ടിപ്പോകുമതല്ലിപ്പോഴൊന്നും   പോട്ടില്ലയെന്നും, ഏറെക്കാലമായ് മേവീടുമോ- രണക്കെട്ടിനെ  ചൊല്ലിയിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു  ബഹു വാദ- പ്രതിവാദങ്ങളെനിയ്ക്കു ചുറ്റും!  ജീവസ്വമായ് വാഴുമൊരു ജലകണങ്ങള്‍  ജീവനെടുക്കുവാനലറിപ്പാഞ്ഞു  വരുന്ന  ഭീകര ദൃശ്യങ്ങളാം ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നൊരു  ജനത ദിനരാത്രങ്ങളിലിപ്പോള്‍ !  ഭീതി തന്‍ അലയടികളൊരു കൂറ്റന്‍  തിരയായൊഴുകിയെന്‍ നാടിനെയാകെ  താഴ്ത്തീടവേ, സാന്ത്വനത്തിന്‍ ചെറുതോണി  പോലുമാരുമിപ്പോള്‍ തുഴഞ്ഞിടാത്തതെന്തേ? വേണം പുതിയൊരു തടയണ,യതല്ല,   വേണ്ട,യിനിയുമൊരെണ്ണമെന്നുമിപ്പോള്‍   തമ്മില്‍ തല്ലി,യാക്രോശിച്ചന്യോന്യം  അഹോരാത്രങ്ങളെത്തള്ളുന്നു ചിലര്‍! സ്വന്തം മണ്ണിന്നവകാശമൊരുനാള്‍ തീറെഴുതിയന്യന്നു  സമര്‍പ്പിച്ച നേരം, ഓര്‍ത്തതില്ല നാമൊരുന്നാളീവണ്ണമതു  നമ്മള്‍ തന്‍ ജീവന്നു ഭീഷണിയാമെന്നും...    സ്വച്ഛന്ദമൊഴുകുമോരാറിനെയന്നങ്ങു  തടഞ്ഞനേരവുമറിഞ്ഞീല  നാമൊട്ടും;  പടു കൂറ്റനൊരു  വെള്ളപ്പാച്ചിലിലൊലി- ച്ചൊഴുകിയൊടുങ്ങീടാം ജീവിതങ്ങളെന്നും ഭൂമിയൊന്നു പതുക്കെ ചലിച്ചാലുള്ളിനുള്ളില്‍  മുഴങ്ങുന്നു ഭീതി തന്‍ കാഹള സ്വനങ്ങള്‍!

Century!!!

Well, the title was reserved for a blog to be written when Tendulkar hit his hundredth ton... Seems that we will have to wait a little more for that. In the mean while, I reached this personal milestone of 100th entry in my Blog! Even though its not a historical or hyped event, but just a humble achievement of a rather unknown and uninspiring blogger, personally, it is a great achievement for me. What started as a time-pass has now become a passion.  So, allow me to celebrate this small event. It is only proper that I express my gratitude to some important people who have helped me to reach this far.... I started out with no idea of what blogging is or how it is done. I was inspired by my friend Ranjith Menon to start a blog, way back in 2009 (I think). It was created and soon forgotten... Then for two years it lay dormant... I don't know what hit me, but in 2011 I started blogging like a man possessed ... and the result is that I am here at my 100th post today. I

The Lost World

  It must have been around 2 O' clock in the noon... All the people around me were enjoying their mid noon siesta... I was waiting with baited breath among the foliage... Soon, I could hear the voices...and the stealthy footsteps coming closer. I remain hidden behind my favourite mango tree. My heart was thumping... What would happen? Will the plan backfire? Will someone find fault with me? A thousand questions seem to crop up in my mind in a matter of seconds... With the heart beats sounding like drum beats, I waited for the right moment. As soon as the stealthy steps sounded near enough, I darted out from behind the tree and shouted at the top of my voice (believe me, I can be heard by the whole village when I shout!) "Who goes there?''  The shock and terror on the face of my unsuspected victims were inexplicable. They screamed to each other 'Rrruuunn...' and scampered here and there. Soon, most of them were not to be seen, except a small